Ponadto, obywatele UE są gotowi podjąć osobiste działania na rzecz ich ograniczania oraz wspierać rozwiązania zgodne z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym.

Zainteresowanie zieloną transformacją na Starym Kontynencie nieprzerwanie rośnie. Mimo tych deklaracji, Europa wciąż funkcjonuje w modelu liniowym. Według danych Eurostatu, każdy mieszkaniec kontynentu zużywa średnio około 14 ton surowców rocznie i generuje około 5 ton odpadów, podczas gdy wskaźnik cyrkularności wynosi jedynie 11,8 %. To pokazuje, że przejście na gospodarkę obiegu zamkniętego (GOZ) wymaga nie tylko świadomości, ale i skutecznych działań systemowych.

Jak wygląda praktyka?

W modelu GOZ kluczowe są trzy filary: redukcja powstawania odpadów, ponowne wykorzystanie surowców oraz tam, gdzie recykling nie jest już możliwy, odzysk energii i ponowne wykorzystanie materiałów powstałych w efekcie tego procesu . W praktyce miejskiej szybko oczywistym staje się, że żaden z tych elementów nie działa w oderwaniu od pozostałych. Miasta są systemami złożonymi, w których gospodarka odpadami, energetyka, planowanie przestrzenne i akceptacja społeczna muszą tworzyć spójną całość.

GOZ: fakty kontra wyobrażenia

Europejskie organizacje branży odzysku energii z odpadów (CEWEP i ESWET) szacują, że nawet w chwili osiągnięcia przez wszystkie państwa UE wyznaczonych celów recyklingowych, w 2035 r. Europa nadal będzie stać przed wyzwaniem zagospodarowania około 142 mln ton odpadów resztkowych. Obecna wydajność wszystkich instalacji termicznego przekształcania odpadów wykorzystywanych do zagospodarowania tej frakcji wynosi około 90 mln ton rocznie – powstaje więc luka wynosząca około 40 mln ton.

Jednym z mitów narosłych wokół GOZ jest przekonanie, że sam rozwój selektywnej zbiórki i recyklingu wystarczy do zamknięcia obiegu. Tymczasem nawet najlepiej funkcjonujące systemy odzysku pozostawiają frakcję odpadów, których nie da się ponownie wykorzystać w roli surowców wtórnych. Brak rozwiązań dla tej części strumienia prowadzi albo do składowania, albo do kosztownego transportu do odległych zakładów utylizacji, co podważa sens środowiskowy całego modelu. Coraz więcej miast dostrzega więc, że domknięcie obiegu w ramach gospodarki cyrkularnej wymaga również nowoczesnych instalacji odzysku energii z odpadów, zintegrowanych z lokalnymi systemami ciepłowniczymi i energetycznymi – mówi Krzysztof Witkowski, prezes Dobrej Energii dla Olsztyna.

Technologia nie wystarczy. O sukcesie GOZ decyduje skala i akceptacja społeczna

Kolejnym wyzwaniem jest skala i stabilność. GOZ nie działa jako zbiór punktowych, lokalnych projektów, ale stanowi efekt długofalowego procesu. Infrastruktura potrzebna do jego efektywnego funkcjonowania wymaga wieloletniego planowania, znacznych nakładów finansowych i precyzyjnego wyboru modelu realizacji, który najlepiej odpowiada konkretnym warunkom. Tam, gdzie udało się połączyć cele środowiskowe z bezpieczeństwem energetycznym i przewidywalnością kosztów dla mieszkańców, gospodarka obiegu zamkniętego przestaje być hasłem, a zaczyna być elementem codziennego funkcjonowania miasta.

Mitem pozostaje także przekonanie, że technologie same w sobie rozwiążą problem. Nawet najbardziej zaawansowane technologie stosowane w instalacjach nie zastąpią dialogu społecznego i transparentnej komunikacji. Doświadczenia wielu samorządów pokazują, że akceptacja mieszkańców jest równie istotna jak spełnienie norm środowiskowych. GOZ w praktyce to nie tylko przepływ surowców i energii, lecz także zrozumienie procesu przez mieszkańców, a co za tym idzie, zaufanie do instytucji, które tym procesem zarządzają – podsumowuje Krzysztof Witkowski.

Coraz wyraźniej widać, że miasta, które skutecznie wdrażają model obiegu zamkniętego, traktują odpady jako element lokalnego ekosystemu energetycznego i środowiskowego. Nie chodzi o jedno idealne rozwiązanie, lecz o umiejętne łączenie prewencji, recyklingu i odzysku w spójny system. W tym sensie GOZ nie jest ani modnym sloganem, ani prostą receptą. Jest procesem, który działa wtedy, gdy decyzje technologiczne, finansowe i społeczne są podejmowane równolegle oraz z myślą o długim horyzoncie.